first time...[ยอมเขียนแล้วเว้ย]

ครั้งนี้ก็ยังคงเหมือนครั้งอื่นๆที่เราลงมือจรดปากกาเขียนหนังสือ คือ เรื่องมากกว่าจะเขียนได้ซักตัว ต่างกันแค่ครั้งนี้จรดนิ้วลงบนแป้นพิมพ์

เราอาจไม่ถนัดเขียน เพราะเราอ่านน้อย เขาว่ากันว่าคนอ่านหนังสือมากจะคิดจะเขียนอะไรได้ดี เราอ่านหนังสือไม่มากเลยอาจทำให้เขียนหนังสือไม่ลื่นนัก แต่เราคิดว่าก็ยังดีกว่าพาลไม่อ่านไม่เขียนไปซะเลย  

เราเคยอ่านในหนังสือเล่นหนึ่งเขาอ้างว่า โลกนี้มีอยู่แค่สองด้าน ด้านหนึ่งอยู่ใน "หนังสือ" ส่วนอีกด้านหนึ่งอยู่ใน "ภาพยนต์"

ดูจะเป็นคำเยินยอหนังสืออยู่มากโข ซึ่งเราก็เห็นตามอย่างคำนั้น

ช่วงนี้ก็เลยต้องบังคับตัวเองให้ขุดกรุสมบัติเก่าในบ้าน ก็ได้พบหนังสือหลายเล่ม ทั้งที่เป็นของคนในบ้านกับทั้งที่ซื้อมาดองไว้เอง แล้วก็เลือกเล่มที่คาดว่าตัวเองสนใจมาก่อน แม้ว่าจะอ่านได้เล็กๆน้อยๆ อ่านบ้างไม่อ่านบ้าง จำได้บ้างไม่ได้บ้าง ก็ดีกว่าไม่ได้แตะหนังสือซะเลย

ดอกผลเล็กๆที่ได้ก็เห็นจะเป็นว่า ได้เรื่องโน้นนี้ที่ไม่เคยรู้มาก่อน บ้างก็มีเรื่องที่พอจะเล่าให้คนอื่นฟังได้ และที่สำคัญตัวหนังสือที่ร้อยเรียงมันพาเราให้คิดต่อไปสู่เรื่องอื่นจนได้ลูกหลานความคิดใหม่ๆ

นี้ก็เป็นเรื่องดีของการอยากเขียน พาลให้ต้องอ่าน แล้วยิ่งอ่านก็พาลให้อยากเขียน

อีกเรื่องหนึ่งที่เห็นจะเป็นกำแพงใหญ่เวลาเราจะเขียนอะไรซักที นั่นคือ

ไม่รู้จะเขียนอะไร...  ทั้งที่ในโลกนี้เรื่องมันมีมากมายโยงกันไปมา

ความรู้หรือเรื่องราวในโลกนี้ก็มีมหาศาลเกือบจะท่วมโลก ครั้งยังเด็กเราอาจคิดว่าต้นไม้ใหญ่นี้แหละคือป่า หากเปรียบใบไม้ในหนึ่งกำมือของเราเป็นเรื่องที่เรารู้ เมื่อเอาไปเทียบกับใบไม้บนต้นก็แลดูจะเล็กน้อยนัก แต่ยิ่งกว่านั้นเมื่อเราเติบโตแล้วได้เรียนรู้ความจริงว่า ป่าไม้ที่แท้จริงนั้นกว้างใหญ่กว่าที่คิด ใช่เพียงต้นไม้ต้นเดียวอย่างที่เคยเข้าใจ

ป่า คือต้นไม้จำนวนมาก หลากหลายชนิด อีกทั้งต้นน้ำลำธาร สัตว์น้อยสัตว์ใหญ่มากมาย ป่าที่แท้นั่นซับซ้อน ลึกล้ำ สดชื่น และน่ากลัวกว่าที่คิด ทีนี้หันมามองใบไม้ในกำมือที่เพิ่มมาไม่กี่ใบ เห็นแล้วก็สลดใจอยู่พอควร ไม่รู้จะต้องมีใบใม้มากสักเท่าใดจึงจะเท่าทันป่าจริงๆ

โลกของเราก็เช่นเดียวกันกับป่า วันนี้โลกในสายตาของเราดูหลากหลาย กว้างขวางและซับซ้อนกว่าที่เคย... แต่เรื่องดีมีประโยชน์ที่เรารู้นั้นน้อยนักเหมือนใบไม้หยิบมือ

เห็นได้อย่างนี้ก็ต้องยิ่งอ่านให้มากขึ้นอีก อ่านแล้วคิด คิดแล้วก็เขียน แล้วคิด แล้วอ่าน แล้วเขียน ก็ด้วยหวังว่าวันหนึ่งจะเท่าทันโลก

เราก็หวังกับตัวเองอย่างเปิดเผยว่าจะทำได้อย่างที่เขียนมาข้างต้น

และเราก็ตั้งใจอยู่เนืองๆว่าอยากเขียนเรื่องที่รู้มา หรือเรื่องที่พอจะคิดได้ ลงในนี้ เผื่อบางทีจะมีคนอ่านแล้วไปคิดอะไรต่อเติม หรือมาแลกเปลี่ยนกับเราก็ยิ่งดี

และนี่ก็คือความมากเรื่องของเรา ที่มาพร้อมกับเรื่องที่มากบนโลกใบเล็กๆนี้